Hij had een manier van lachen die bijna verslavend was. Hij lachte hard, met kuiltjes. En hij was ongelofelijk mooi als hij zijn kuiltjeslach lachte. Hij had ook een bulderlach, een lieve-lach. Een het-is-niet-grappig-maar-ik-lach-toch-lach en hij had ook een grinnik. Ik vond x91grinnikx92 altijd zox92n gek woord waarvan de daadwerkelijke betekenis altijd een beetje vaag bleef. Maar toen ik hem voor het eerst hoorde grinniken, toen wist ik: dit is een grinnik. Maar zijn kuiltjeslach, dat bleef mijn allerlievelings.

Ik heb hem ooit gevraagd waar hij het meest van hield.

Van lachen, zei hij. En toen lachte hij.

Zijn kuiltjeslach.

”Eigenlijk is niks eenzamer dan alleen door een onbekende buurt of stad dwalen waarvan je weet dat hij nu de jouwe is: je kan niet terug naar huis – dit is je huis.”

(Uit: Was alles maar konijnen van Renske de Greef)

Ik vind het afsluiten van een brief of mail altijd lastig. Het beginnen van een brief trouwens ook, want spreek je de ontvanger aan met ” Beste meneer,” "Geachte heer/mevrouw,” met voornaam of met achternaam? Of met voor- en achternaam?

Maar: Het afsluiten van een brief. Misschien wel het allerbelangrijkste deel, want een fout gekozen aanheffing kun je met de rest van je brief nog laten vergeten. De afsluitingswoorden zijn echter de allerlaatste woorden van je brief en dus je aller- allerlaatste kans om een goede indruk achter te laten. Het kan je brief net dat beetje extra jus geven. Of juist niet.

Grofweg onderscheid ik de ontvangers van brieven in vier groepen, namelijk:

• De volledig onbekende,
• De enigszins (on)bekende,
• De bekende,
• De vriend,

De vriend is gemakkelijk. Alles mag. Al ben ik sowieso niet echt een fan van HVJ. Maar als je ‘m dan echt graag wil gebruiken, doe het dan bij je vrienden. Bij een volledig onbekende is dat misschien lichtelijk ongepast. De volledig onbekende krijgt van mij trouwens enkel een vriendelijke groet. Gemakkelijk en daarnaast duidelijk en helder.

De bekende is lastiger, want je hebt ‘bekenden’ en ‘bekenden’. Zij krijgen van mij vaak liefs! en af en toe een groetjes. Maar het blijft een lastige groep, die bekenden.

De enigzins (on)bekende is ook lastig. Dit zijn bij mij vaak brieven aan hoogleraren, bazen, coordinatoren. In professionele sferen gebruik ik hier vaak een Met vr. gr., al begint de hartelijke groet toch ook aan populariteit te winnen. in privxe9-sferen kies ik toch vaak voor groetjes. Ik vind dat dat nog kan, als je jong bent.

Typend komen er nog duizenden dingen in me op die ik over afsluitingen kan zeggen. Gek, he? Dat zoiets kleins zo groot kan zijn.

Unbreakaaaaaaaable.. Unbreakablle.. Whooo!

Mijn huisgenoot is aan het schoonmaken. En hij zingt erbij. Het liedje is vooralsnog ondefinieerbaar, maar .. hij zingt. En hij huppelt, maar dat even terzijde. Nu vraag ik me af: Waarom? Of: Waarom niet? Maar waarom dan vandaag? Wat maakt vandaag een dag die bezongen hoort te worden? En wat maakt morgen een dag waar niet op gezongen zal worden? Is een bezingbare dag automatisch een goede dag? Of is een bezingbare dag gewoon een dag waarop veel zingwaardige dingen gebeuren?

Of misschien had-ie gewoon zin om een liedje te zingen. Maar waarom dan net als ik thuis ben?

‘Hebben jullie dat ook wel eens? Dat het puntje van je neus zxf3 koud is, dat het gewoon zeer doet?’

Nee, dat heb ik niet. Bovenstaande uitspraak komt van een vroegere vriendin, die nu een echte vriendin is van een hele goede vriendin van mij. Snap je?

In ieder geval, ik vind haar niet zo leuk. Dingen die ze doet, zinnen die ze zegt, blikken die ze naar mij en andere mensen toewerpt: gewoon niet leuk. Terwijl, vier jaar geleden, waren we echt hele goede vriendinnen. Op de middelbare school zaten we altijd naast elkaar, kwamen we altijd samen te laat en gingen we altijd samen winkelen. We waren zelfs zulke goede vriendinnen, dat we konden zeggen: ‘Die nieuwe broek van jou, is echt heel lelijk. Echt. Heel. Lelijk.’ En de ander knikte dan, maar het was geen boze, gekwetste of onaardige knik. Gewoon een knik. Want dan moet kunnen, met goede vriendinnen.

Maar nu hebben we helemaal niks meer samen. Ik ben ik en zij is .. gewoon zxf3 anders.

Vriendschappen vergaan, maar het blijft gek: We zijn twee jaar hele goede vriendinnen geweest, daarna nog minstens twee jaar goede kennissen. En nu zijn we opeens niks meer. En nog gekker: We zouden ook niet iets meer kunnen zijn.

Exe9n op de drie huwelijken eindigt met een echtscheiding.

Da’s best veel, he?

Ik ben geboren in een echt dorp, waar iedereen elkaar kent en waar de mensen nog melk en eieren gaan halen bij ‘de boer’. In een dorp waar je arrogant bent als je geen gedag zegt tegen de zus van de vriendin van de buurman. In een dorp waarin er toch nog heel wat mensen naar de kerk gaan op zondag.

En in een dorp waar eigenlijk helemaal niet zo heel erg veel mensen gaan scheiden. Kennissen wel, en vage bekenden ook. Maar echt goede kennissen en vrienden, dat niet.

Vandaag hoorde ik dat goede vrienden van mijn ouders een poosje ‘apart gaan leven’. Tsjah.. Dat komt dus nooit meer goed. Ze zijn zes jaar bij elkaar geweest en hebben inmiddels twee kinderen. En ze gaan dus uit elkaar. Terwijl ik dacht dat ze zo gelukkig waren.

Ik zat er echt een beetje mee. Ze leken mij echt niet ongelukkig en bovendien echt gek op elkaar. En toen zei mijn moeder: ‘Misschien waren ze niet ongelukkig, maar gewoon niet gelukkig genoeg,’

Maar wanneer ben je dan gelukkig genoeg? Gelukkig genoeg om niet te gaan scheiden? Gelukkig genoeg om bij elkaar te blijven tot de dood je scheidt? Gelukkig genoeg om het toch nog een keertje te proberen?

Dat weet ik niet. Maar het is wel interessant om over na te denken. Want waar ligt eigenlijk die grens tussen geluk en ongeluk?

Ik wil nog lang, lang, lang niet dood. Maar als ik ooit doodga, dan wil ik dat iemand dit gedicht voorleest op mijn begrafenis:

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead.
Put crepe bows round the white necks of public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West.
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever; I was wrong.

The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood;
For nothing now can ever come to any good.

- W.H. Auden –

Het gedicht heet The Funeral Blues. Alleen die naam vind ik al prachtig. Het klinkt zo lekker tegendraads, zo lekker rauw. Maar het gedicht vind ik nog mooier. Zo moet het zijn als iemand dood gaat. De wereld moet even, al is het maar voor een enkele seconde, stilstaan van verdriet. Ik wil dat de mensen om me huilen. Ik wil dat het leven even niet meer leuk is als ik er niet meer ben.

Maar dan, na die seconde, dan mag er weer gelachen worden. Want meer nog dan dat ik wil dat iedereen om me huilt, wil ik vooral dat iedereen terugdenkt aan mijn leven met een fijn gevoel.

En een hele grote glimlach.

Soms hoor je een naam waarvan je denkt: Dat is een echte naam. Een naam die wat betekent, een naam die je pakt. Maar ook een naam die je niet per sxe9 heel mooi, leuk of knap vindt. Maar wel een naam die je onthoudt. Zo’n naam waarvan je over vijf jaar nog steeds zegt: Wat een naam.

En soms, soms ontmoet je mensen waarvan je denkt: Wat ben jij een persoonlijkheid. De manier waarop je lacht, praat, danst. De manier waarop je je beweegt. Een persoon die nooit je beste vriend of vriendin zal worden, maar wel een persoon die je altijd zult onthouden. Want zo’n persoon ontmoet je nooit weer.

Gisteravond heb ik een meisje ontmoet waarvan ik eerst dacht: Wat een persoonlijkheid. En toen: Wat een naam.

Ze heette Wing.

Met zo’n naam kun je bijna geen gxe9xe9n persoonlijkheid zijn. Met zo’n naam ben je voorbestemd om grote dingen te gaan doen, later. Wat me dan ook wel weer vervelend lijkt, want iedereen die je naam hoort, denkt gelijk: Dat is vast een persoonlijkheid. Met zo’n naam moet dat wel.

Tsjah.. Misschien is Marloes toch zo slecht nog niet.

Elke zondagmiddag ga ik met de trein van Arnhem naar Enschede. En op de meeste zondagen, is dat het hoogtepuntje van mijn dag. Ik vind dat het openbaar vervoer op een zondagmiddag bijna iets magisch heeft. Doordeweeks heerst er altijd choas en drukte in de trein. Mensen stappen uit, andere mensen stappen in. Andere mensen blijven zitten en houden nauwlettend hun medepassagiers in de gaten. De trein is enkel een middel om bij het einddoel te komen, maar nooit een doel op zich.

Behalve op zondag.

Want op zondag zijn er gezinnen in de trein die naar oma gaan. Niet omdat ze oma graag willen zien, maar omdat de trein hen naar haar toebrengt. Op zondag zit ook de conducteur met zijn kinderen in de trein, omdat hij hen wil laten zien wat zijn wereld is. Naast hen zitten twee jongens die met een dobbelsteen bepalen wat hun volgende bestemming zal zijn. Tegenover hen zit een grijze vrouw met een chiuaua en een deense dog. Want: geen betere dag dan zondag om je honden treinproof te maken.

En achter hen, achter hen zit ik. Ook in de trein op zondagmiddag. Omdat ik weer naar huis moet. Maar eigenlijk heb ik mijn bestemming al bereikt. 

Ik vind bloggen eng. Het voelt alsof ik kleine stukjes van mezelf achterlaat op een plek waar privacy eigenlijk helemaal niet bestaat. Op een plek waar iedereen kan zien wie ik ben, of beter: op een plek waar iedereen kan zien wie ik echt ben, zonder dat ik dat kan verbergen achter mijn vrolijke humeur, eeuwige glimlach of altijd aanwezige karakter. En dat vind ik echt zo’n verschrikkelijk eng, naar en angstaanjagend idee.

Maar aan de andere kant lijkt het me ook zo verschrikkelijk leuk om een klein stukje Marloes te hebben op dat enorme, grensoverschrijdende world wide web. De plek waar alles kan, waar niemand meer of minder is dan iemand anders en waar uiterlijkheden totaal geen rol spelen.

Dus vanaf nu ga ik proberen om zo af en toe een stukje Marloes los te laten op deze web-log.

Geniet ervan!